De roparun 2016 is een feit. And I did it!

Het was zwaar, loodzwaar.
Het was intens, heel intens.
En het was mooi, héél mooi!

Dit avontuur zal altijd in mijn geheugen gegrift staan! Het is bijna niet te beschrijven hoe zo’n weekend verloopt, maar om een beeld te geven de volgende opsomming:

  • Van vrijdag t/m maandag 2 uur (semi) slaap. Lees: met de ogen dicht diep weggestopt in een slaapzak een dutje proberen te doen met een deejay op 500 m afstand 🙂
  • In 47 uur zo’n 70 km hardlopen door velden, dorpjes, dag en nacht.
  • In kou en een pikzwarte nacht het lichtje van de fietser/navigator achterna, met op de achtergrond het geluid van een uil.
  • Om 3 uur ’s nachts tomatensoep met een krentenbol, en om 6 uur ’s morgens een Mars.
  • Achter een windscherm op een chemisch toilet dat eigenlijk net te hoog staat en slechts aan de voorkant wordt afgeschermd voor publiek. Privacy, wat is dat?
  • Een enorme achterstand in tijd wegwerken met een heel team dat scheel ziet van moeheid maar vleugels krijgt en als pure overwinnaars over de finish komt.
  • De mooie en beladen ‘walk-by’ langs de Daniël den Hoed kliniek in Rotterdam.

26  mensen, de meesten vreemden van elkaar. Elk met zijn eigen rol maar met de focus op hetzelfde doel. We stonden er  en schitterden toen we dachten dat het niet meer mogelijk was. Met elkaar hebben we een geweldige prestatie neergezet. Het was zwaar, maar de enorme fun heeft ons allemaal erdoor heen gesleept. Van los zand maakten we een team. Als individuen vertrokken in Venlo, en als team teruggekomen in Rotterdam. Een ervaring voor het leven, ik ben er volgend jaar weer bij!